Επιμέλεια – Σύνταξη:
Δημήτρης Κυριακού – Νικηφόρος Γκόλτσιος

Ο μπαρμπά Γιάννης Βελλής, «η ψυχή του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών Πιερίας» – όπως τον αποκαλούσαμε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά – δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε πλήρης ημερών, μία ημέρα του Μάη τηρώντας όμως στο ακέραιο την υπόσχεσή του σε μία συνέντευξη που μας παραχώρησε για το λαογραφικό περιοδικό «Αντάμωμα» τον χειμώνα του 2006: «Ως πότε θα κτυπήσει η φλέβα μου, εγώ στο σύλλογο θα είμαι παρών».

Αυτά τα βγαλμένα από την καρδιά λόγια ήταν το μόνιμο μότο του Μπαρμπά Γιάννη σε όλη του την μακροχρόνια διαδρομή, προσφορά και ενασχόληση τόσο με τον Σύλλογο Κοκκινοπλιτών, όσο και με το κοκκινοπλίτικο στοιχείο γενικότερα. Ήταν μία απτή απόδειξη αυτού που ονομάζουμε «αγωνιστής της ζωής», που παράλληλα με τον Σύλλογο διακρίθηκε σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, για την πρόοδο και ανάπτυξη του χωριού, αλλά και της περιοχής της Κατερίνης.

Η ενασχόλησή του με τον Σύλλογο ξεκίνησε το 1971. Τότε, μαζί με τον αείμνηστο Αντώνη Γιαμούζη, ο οποίος αναλαμβάνει πρόεδρος, πρωτοστατούν στην επανασυγκρότηση του Συλλόγου, ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1951, είχε όμως αδρανήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 60 και μετά. Ο σύλλογος βρίσκεται στην οδό Παρμενίωνος και ο μπαρμπά Γιάννης πρωτοστατεί στην προσπάθεια διατήρησής του. Το 1989 αναλαμβάνει πρόεδρος και θέτει, ως βασικό στόχο την αγορά στέγης. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται χάρη στην προσπάθεια όλων των Κοκκινοπλιτών. Κατά την διάρκεια της προεδρίας του ξεκινούν πρωτοβουλίες και δρώμενα που συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, όπως η έκδοση εφημερίδας, ο Αι Θόδωρ, το άνοιγμα της Εκκλησίας του Αη Θανάση στον Κοκκινοπλό κ.ο.κ.

Παραμένει πρόεδρος έως το 1992 και στην συνέχεια αποχωρεί από την προεδρία γιατί όπως έλεγε «πιστεύω στην ανάδειξη νέων προσώπων». Παραδίδει ένα σύλλογο αναγεννημένο, ζωντανό, δραστήριο και εξοπλισμένο σε επίπεδο υποδομών. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ενθαρρύνει την ανάδειξη νέων προσώπων που θα εγγυηθούν την ανοδική πορεία του συλλόγου μέχρι και σήμερα.

Στιγμές της προσωπικής του ιστορίας διηγείται ο ίδιος με συγκινητικά λόγια στην εκπομπή του Στέλιου Λουκά «Στη γη της Μακεδονίας» σε ένα αφιέρωμα της TV 100 στον Κοκκινοπλό. Εκεί, με φόντο το χωριό ανασύρει μνήμες και τα δάκρυά του σταματούν το γύρισμα πολλές φορές: «Γεννήθηκα το 1928 στον Κοκκινοπλό. Πήγαινα στο σχολείο όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος. Οι συνθήκες ζωής στο χωριό είναι δύσκολες και όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες μου η οικογένειά μου αναζητά μία καλύτερη τύχη στην Κατερίνη. Το 1942 οι Γερμανοί συλλαμβάνουν τον πατέρα μου και τον φυλακίζουν στο Γεντί Κουλέ στη Θεσσαλονίκη, από όπου δραπετεύει και αφού επιστρέφει στην Κατερίνη παίρνει όλη την οικογένεια και μετακινείται στην Μπάρα, όπου θα παραμείνουμε μέχρι το 1945, με την αποχώρηση των Γερμανών».

Οι περιπέτειες του μπαρμπά Γιάννη δεν σταματούν εδώ. Το 1947 φεύγει αντάρτης και το 1950, μαζί με χιλιάδες άλλους, εκδιώκεται από τον Εθνικό Στρατό στην Αλβανία και από εκεί μεταβαίνουν στη Ρωσία. Εκεί ζει μέχρι το 1965. Πηγαίνει τεχνική σχολή ηλεκτρολογίας και εργάζεται. Το 1965 επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1966 παντρεύεται με την Σταματία Γεροφωκά με την οποία αποκτούν δύο παιδιά, την Άννα και τον Δημήτρη.

Ο αξέχαστος μπαρμπά Γιάννης αποτέλεσε ένα πρόσωπο κλειδί για την πορεία του συλλόγου Κοκκινοπλιτών Πιερίας. Είναι βέβαιο ότι χωρίς αυτόν η διαδρομή του συλλόγου θα ήταν διαφορετική. Είναι επίσης προφανές ότι με την άδολη αγάπη του και την θέρμη του για το κοκκινοπλίτικο στοιχείο, με την άμεση επαφή του με όλους τους Κοκκινοπλίτες επηρέασε πολλούς και συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία νέων στελεχών που συμμετείχαν και συμμετέχουν στις δραστηριότητες του Συλλόγου. Με την αγνή και ανιδιοτελή προσφορά του στα καθημερινά προβλήματα των συνανθρώπων του ήταν παράδειγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Ο μπαρμπά Γιάννης υπενθύμιζε με την καθημερινή του πράξη ότι η προσφορά στον συνάνθρωπο δίνει νόημα στη ζωή του ανθρώπου.

Για όλους τους παραπάνω λόγους πρότασή μας που απευθύνεται προς το Δ.Σ. του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών είναι να τιμηθεί η μνήμη του σε εκδήλωση που θα διοργανωθεί στους κόλπους του συλλόγου και παράλληλα να διερευνηθεί η δυνατότητα απονομής του ονόματός του «ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΗΣ» στην αίθουσα ή στη χορωδία του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών ως ελάχιστος φόρος τιμής για την πολυεπίπεδη προσφορά του στο κοκκινοπλίτικο στοιχείο.

Πηγές: Περιοδική έκδοση Συλλόγου Κοκκινοπλιτών Ν.Πιερίας «ΑΝΤΑΜΩΜΑ – Χειμώνας 2006» & Εκπομπή της TV100 «ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» – Φεβρουάριος 2006.

1959300_638233542934296_3786640510097989025_n